:
بدون تردید سازندگی درونی انسان و اصلاح و تهذیب نفس او در سعادت فردی، اجتماعی، دنیوی و اخروی او نقش بسزایی دارد. به طوری که اگر انسان تمامی علوم را تحصیل کند و کلیه ی نیروهای طبیعت را به تسخیر خویش در آورد، اما از تسخیر درون و تسلط نفس خود ناتوان باشد، از رسیدن به سعادت و نیل به کمال، باز خواهد ماند. تربیت روحی و اخلاقی انسان و در یک کلام « برنامه ی انسان سازی »، برای هر جامعه ای امری به تمامیت جدّی و حیاتی است. بر این اساس هوش اخلاقی[1] در برگیرنده ی نوعی سازگاری و رفتار حل مسئله است که بالاترین سطوح رشد را در حیطه های مختلف شناختی، معنوی و هیجانی شامل می شود. این هوش به فرد دید کلی
خرید اینترنتی فایل کامل :
در مورد زندگی و همه تجارب و رویداد ها می دهد. و او را قادر می سازد به چارچوب بندی و تفسیر مجدد تجارب خود پرداخته، شناخت و معرفت خویش را عمق بخشد(مظاهری،1388).
امروزه پیشرفت جامعه درگرو استفاده بهینه از نیروی انسانی جامعه است. افراد از لحاظ توانایی ها و استعداد و علایق با یکدیگر متفاوت هستند بنابراین انتظارات متفاوتی دارند حصول هدف های سازمانی به نحو مطلوب مستلزم تهیه و اجرای برنامه ها و خط مشی های هدایت و کنترل منابع انسانی می باشد. به عبارتی دیگر، مزیت دیگری که سازمانها برای پیشی گرفتن از یکدیگر دارند تنها در بکارگیری فن آوری جدید نیست بلکه بالا بردن اعتماد به نفس و میزان تعهد و وابستگی کارکنان به اهداف سازمانی نهفته است. اکنون موقعیت به صورتی درآمده که داشتن کارکنان پر انرژی و خلاق با سرمایه تعهد، مهم ترین منابع سازمانی در نظر گرفته می شوند. از این نظر یكی از موضوعات مهم در رفتار و روابط انسانی[2] تعهد است، تأثیرمثبت تعهد سازمانی[3] بر عملكرد سازمانها در بسیاری از تحقیقات مورد تأیید قرارگرفته است(آلن و می یر[4]،1991). تعهد، نوعی نگرش واحساس درونی فرد نسبت به سازمان، شغل یا گروه است كه در قضاوت ها، عملكرد و وفاداری فرد نسبت به سازمان، تأثیرگذار می باشد(نادی و مشفقی، 1388).
[1] – Moral intelligence
[2] – Human relationship
[3] – Organizational&commitment
[4] -allen&meyer
